4 Mart 2013 Pazartesi

Schlafkrankheit, Mommo, Titus

-->
Son günlerde çok yoğun olduğumdan izlediğim filmleri uzun uzun değerlendirip yazamadım. Bu yazıda son dönemde izlediğim üç tane filme kısaca değineceğim.

Schlafkrankheit


Ulrich Köhler imzalı bir Alman filmi. Şahsen Alman filmlerini severim. Hepimiz onlarla büyüdük sonuçta. Mesela konulu olanlar içerisinde “Was tun, wenn’s brennt” favorilerim arasındadır. Edukators da gayet başarılı bir yapımdır. Sinemanın ilk yıllarında ise Alman sinemasından bir sürü baş yapıt çıkmıştır. Yani Alman sineması düşüşte olsa da arada çok iyi filmler de çıkarıyor. Schlafkrankheit 2011 yılında Gümüş Ayı’nın sahibi olsa da onu Alman sinemasının son dönemdeki iyi örnekleri arasında gösteremeyeceğim.

Film, Afrika’da doktorluk yapan bir Alman’ın hikayesini anlatıyor. En güçlü yanı “gerçek” Afrika’yı başarıyla ele alabilmesi. Yani Batılı bakışıyla, egzotik bir Afrika resmedilmiyor. İlk yıllarında Afrika’yı çok seven fakat Afrikalı olmaya başladıkça oranın sıkıntılarıyla yüz yüze gelen ve bunalan bir adamın hikayesini izliyoruz. Buradaki en büyük sorun aradaki değişimin aşama aşama gösterilmemesi ve adamın iki farklı halini gri tonları olmadan görmemiz. Birden bire “bilmem kaç yıl sonra” yazısıyla beraber adamın değiştiğini görüyoruz, esas kritik noktaları atlıyoruz. Böyle olunca da bu değişimin nedenleri tam olarak ortaya çıkamıyor.


Schlafkrankheit için çok akıcı ve keyifli bir film diyemeyiz. Zaten her film akıcı olmak zorunda diye bir kural yok. Fakat esas olarak yukarıda anlattığım sebepten ve biraz da ağır tempo ve ortalamanın üzerine çıkamayan sinematografinin etkisiyle ortaya vasat bir iş çıkmış. Özellikle final sahnesinde yönetmene “yapma bunu, yapma bunu. Anladık biz zaten, gözümüze sokma.” demekten kendimi alamadım.

Mommo Kız Kardeşim


Mommo, Atalay Taşdiken’in ilk filmi. Filmin senaryosu da ona ait. İran sineması tadında bir Türkiye filmi... Mommo; anneleri öldükten sonra babaları başkasıyla evlenen, dedeleriyle birlikte köylerinde yaşayan iki öksüz çocuğun gerçek hikayesinden esinlenerek çekilmiş. Film yer yer çok dokunaklı sahneler içeriyor fakat bazı bölümlerde yönetmenin ilk filmi olduğunu hemen fark ediveriyorsunuz.

Atalay Taşdiken’in kamera kullanımı ve yakaladığı fotoğraflar oldukça başarılı. Fakat özellikle oyuncu yönetiminde, hele hele çocuk oyuncuların yönetiminde henüz zayıf kaldığı ortaya çıkıyor. Zaman zaman ise öykünün doğal hüznünün dışında, zorlama ve kısmen komik olmaya başlayan bir duygu sömürüsüyle karşılaşabiliyoruz. Bu zorlamalardan uzak kalınan yerlerde ise gerçekten öykünün özündeki acıklı durum dokunaklı bir hal alabiliyor.


Mommo’nun eksiği yok. Fazlası var. Ama olumlu anlamda bir fazlalık değil bu. Törpülenmesi gereken bir fazlalık. Ancak bu fazlalıklar ve pürüzler giderildiği zaman sıcak, etkileyici ve duru bir anlatımla, çok iyi bir yapıt ortaya çıkabilirmiş.

Titus

Titus; bir Shakespeare uyarlaması. Özellikle sanat yönetimi alanında bir başyapıt. Zaten en iyi kostüm tasarımı alanında Oscar dahil (peh) birçok ödül almış. Aldığı ödüller bu alanla sınırlı da değil. Titus müthiş bir görsel şölen sunuyor.

Bunun dışında yönetmen Julie Taymor’ın Shakespeare’in metnine getirdiği müthiş yorum ve uyarlaması da oldukça başarılı ve ilginç bir yapıt ortaya çıkarmış. Kin, intikam ve kanı sadece öykünün geçtiği dönemde bırakmayıp, tarih boyunca akıtıp günümüzle geçmişi iç içe geçirmiş. Öyküyü zamansız bir insanlık, toplum ve devlet problemi olarak ortaya koymuş. Bu anlamda bu görsel şölen, entelektüel bir keyfe de dönüşmüş.

Titus vahşi bir metin. Film de bu vahşeti açıkça gözler önüne sermekten kaçınmamış ki yönetmenin aktarmak istedikleri düşünüldüğünde bu çok doğru bir tercih. Dekor ve kostümlerle dünya tarihine yapılan göndermeler çok çok iyi simgelenmiş. Geçmiş ile günümüz arasındaki benzerlik, aslında işin özünün hiç değişmediği başarıyla vurgulanmış. Özellikle seçim döneminde iki adayın sokaklarda dolaştığı sahne bu durumu başarıyla resmederken, eğlendiriyor da.

Filmin başrolünde Anthony Hopkins var. Sanırım nasıl bir oyunculuk performansı sergilediğine değinmeme gerek yok. Ona Jessica Lange eşlik ediyor. Bu ikiliye Harry Lennix ve Alan Cumming başta olmak üzere tüm oyuncu kadrosu çok iyi performanslarlar ayak uyduruyor.


Shakespeare’in güzel dili ve tragedya örgüsü, iyi bir sinematografi, başarılı bir yorum, iddialı oyunculuk ve şahane bir sanat yönetimiyle keyifli bir sinema deneyimi yaşatıyor. Ben ikinci kez, aynı zevkle seyrettim.

İyi seyirler...

Bir de Forbrydelsen diye bir Danimarka dizisi var. The Killing diye Amerikan versiyonu da çekilmiş. 2007 yapımı belki izleyenler vardır fakat izlemediyseniz Danimarka versiyonunu öneririm. Özellikle oyunculuk konusunda bir ders niteliğinde ama genel olarak çok iyi, çok çok iyi.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder